Toch zonde dat ze hiervoor zoveel kilometers voor hebben gemaakt. Met Umoja gaat Bløf vrolijk door met het uitspugen van wazige en soms zelfs onbegrijpelijke teksten, zoals ze ook al deden op hun vorige CD 'Omarm'. Alle vreemde instrumenten die voor dit album zijn gebruikt, redden het album ook niet, maar ze maken het alleen nog onbegrijpelijker.
Het blijft jammer dat Bløf na goede albums als 'Helder' en 'Boven', beiden bestaande uit geweldig pure popsongs en ballads, steeds meer verzanden in onbegrijpelijke wartaal. Misschien willen ze hiermee de poezië in de muziekwereld zijn, maar ze vergeten hierbij dat poëzie een goede snaar raakt.