In de griezelkelder Je treft in de brievenbus een vreemde brief aan. Daarin staat dat een verre verwant gestorven is en zijn erfenis niet duidelijk is. Er staat nog dat dit blijkbaar erg welgestelde familielid een reusachtige villa bezat. Je wordt schriftelijk opgedragen om deze villa te zoeken en de aanspraak op de erfenis op te helderen. Het was de laatste wens van de overledene dat de erfenis alleen in handen komt van diegene, die dat waard is. Volledig opgewonden vertrek je thuis. Op weg naar de genoemde villa trekken plotseling donkere onweerswolken boven de hemel samen. Als je om je heen kijkt om een schuilplaats te zoeken, ontdek je een gebouw wat verder van de weg af, verborgen tussen bomen. Resoluut ren je erop af. Net op tijd bereik je het afdak als het onweer losbarst. Terwijl de regen op het half vervallen dak klettert, neem jij in het halfduister een kijkje. Op de muur ontdek je enkele letters. Als je dichterbij komt, kun je de nauwelijks leesbare tekst ontcijferen: “Wie het ware geluk wil vinden, moet zijn verstand gebruiken.” Wat verbaasd leun je tegen de muur en voelt hoe een steen meegeeft. Er klinkt geknars, de grond lijkt te bewegen en je ontdekt de contouren van een valluik in de bodem. Een luik naar een verborgen schat – naar het ware geluk? Je tilt het zware, met ijzer beslagen luik op en kijkt in de donkere kelder. Ondanks de angst die je overvalt, ga je het avontuur aan en daal je langzaam de trappen af, het duister in. Als je ogen aan de donkere ruimte gewend zijn, zie je – naast een heleboel akelige voorwerpen – ook een oude schatkist. Verbergt die misschien het ware geluk? Maar hoe moet je hem openen?