De Tredition GmbH De eerste perfecte ontmoeting

In de verhalen van Manuel García is de eerste keer zelden louter fysiek. Het is de trage onthulling van een lichaam dat tot dan toe alleen in dromen bestond, de zachte schok van ontdekking, de melancholie van iets dat eindelijk gebeurt en tegelijk al half herinnering wordt. Mannelijke intimiteit hier is zowel onzeker als onstuitbaar.Luc, vierentwintig en nog maagd, draagt al jaren een zorgvuldig opgebouwd scenario met zich mee. Het titelverhaal laat zien hoe die idealisering uiteindelijk plaatsmaakt voor iets warmers en imperfecters: twee lichamen die elkaar tasten, proeven, en langzaam de angst loslaten. Precies daarom blijft dit het meest onvergetelijke stuk van de bundel.Hij lag met zijn benen licht gespreid, voelde de tong die voorzichtig binnendrong, en daarna de trage, zorgvuldige beweging die hem dieper vulde dan hij ooit had durven verwachten. Zijn handen grepen de lakens. Even later, toen het genot hem overspoelde, lachte hij zacht omdat hij eindelijk begreep dat perfectie niet in het scenario zat, maar in dit moment zelf.Soms is de eerste keer niet het begin van een verhaal, maar het einde van een lange, eenzame wachttijd.