Wat mij betreft gaat Knopfler's solowerk in stijgende lijn. Na de laatste minder sterke Dire Straits CD (on every street) en de in het zelfde bedje zieke eerste soloplaat (golden heart), lijkt Mark Knopfler steeds meer en meer een vaste weg in te slaan. Elke nieuwe CD wordt meer rootsy en de liefde voor de song haalt het weer van de drang naar technische perfecte productie en het ten toon spreiden van mizikale virtuaositeit. Wie dus op zoek is naar allesoverheersende gitaarsolo's zoals we die kennen van Drie Straits, zal ietwat bedrogen uitkomen met Shangri-La. Op deze plaat bevinden zich pareltjes van liedjes, met een indringend varhaal (5:15 am; song for Sonny Liston; don't crash the ambulance; boom like that; postcards from paraguay...) of een eenvoudige overpeinzing (all that matters; donegan's gone; whoop de do;...), ondersteund door het subtiele spel van Knopfler en zijn kompanen. Geen harde rocksongs, geen hitgevoelige songs. Maar teksten die je iets bijbrengen of doen nadenken, en muziek die qua melodie en harmonie in de wereld van de populaire muziek zijn gelijke niet kent! Shangri-La slaat niet onmiddellijk aan, maar luister 5 keer en je bent verslaafd!