Met de drie pianotrio's gepubliceerd in 1795, Op. 1, nam Ludwig van Beethoven een genre dat nog steeds grotendeels werd geassocieerd met salonmuziek en verhief het tot rivaal van het strijkkwartet. In deze werken zag Beethoven het echte begin van zijn creatieve reis. Het Trio in Es groot, Op. 1 Nr. 1, is waarschijnlijk gecomponeerd (althans in een voorlopige versie) voordat hij van zijn geboortestad Bonn naar het Wenen van Haydn en Mozart verhuisde. Het laat een componist zien die, hoewel hij nog steeds inspiratie putte uit zijn illustere voorgangers, zijn eigen geestige persoonlijkheid begon te tonen, gekenmerkt door een ondeugende, soms tijgerachtige speelsheid. De twee Op. 70 trio's, die ongeveer vijftien jaar later werden gecomponeerd, 'tillen het genre naar een niveau van waaruit de latere pianotrioliteratuur zich kon ontwikkelen' in de woorden van Beethoven specialist Lewis Lockwood. Inderdaad, ze drukten duidelijk een stempel op de latere trio's van Schumann, Brahms en Tsjaikovski. Het eerste trio, dat hier wordt gespeeld, is het belangrijkste. De bijnaam, 'Ghost', verwijst naar het verontrustende middendeel dat wordt gekenmerkt door 'horror' schriftuur en een reeks ijzingwekkende effecten vertoont. Deze opname van het Sitkovetsky Trio eindigt met een bewerking door de cellist van het trio, Isang Enders, van een aanstekelijk en welsprekend eenvoudig Oekraïens kozakkendeuntje uit een verzameling volksliedbewerkingen van Beethoven die Schubert ongetwijfeld mooi zou hebben gevonden.