De negen symfonieën van de belangrijkste Tsjechische neoromantische componist Antonín Dvořák (1841 - 1904) behoren sinds hun voltooiing tot op de dag van vandaag tot de pijlers van het Europese symfonische repertoire als geheel. De kracht van Dvořáks melodische inventie heeft zowel de kenners als het grote publiek altijd geboeid. Zelfs meer dan een paar vooraanstaande tijdgenoten van de componist vonden het adembenemend (zoals blijkt uit Brahms' uitspraak: 'Dvořáks thema's voor zijn ondergeschikte ideeën zouden mij gemakkelijk genoeg materiaal leveren voor hoofdonderwerpen in mijn eigen werk...'). Tegenwoordig - na het verdwijnen van ongefundeerde en onterechte speculaties over Dvořáks 'simpele geest' wat betreft compositietechniek, theorieën die ooit tamelijk wijdverbreid waren in Bohemen als gevolg van de grotendeels ideologische invloed van de ultralinkse geleerde (en politicus) Zdeněk Nejedlý, maar waarvan de onjuistheid gemakkelijk kan worden bewezen wanneer ze worden getoetst aan de partituren van de componist - straalt de ster van Dvořáks creatieve genie met de helderste helderheid aan de hemel van de wereldmuziek. Met name zijn laatste vier symfonieën zijn stevig verankerd in het repertoire van professionele symfonieorkesten over de hele wereld, en alom geliefd bij het publiek vanwege hun briljante en grondig bevredigende instrumentatie. Deze digitale opname, gemaakt in de jaren 1980, steunt op de eeuwenoude authentieke interpretatie traditie van het Tsjechisch Filharmonisch Orkest, waarvan de vroege geschiedenis Antonín Dvořák zelf aan de dirigentenpost zag, gevolgd door legendes van de dirigeerstok als Václav Talich, Karel Ančerl, en in zijn eigen tijd, natuurlijk, Václav Neumann, een Dvořákian specialist en een artiest met een onnavolgbaar charisma.