Nadat ze in 2022 hun debuutalbum Red Forest hadden uitgebracht, bevestigden een optreden in de Trans Musicales in Rennes en op het legendarische Amerikaanse radiostation KEXP de heerlijke identiteit van een bijtend geluid dat velen heeft gehypnotiseerd. Sarakiniko is zijn naam. Het is zowel de naam van een maanachtig strand in Griekenland als, zonder het te beseffen, de vertaling van boekweit, de emblematische plant van Bretagne, waar hij vandaan komt. Sarakiniko is een man, Yann Canevet (Venera 4, Future, Maria False), die muziek schrijft, componeert en opneemt die voortkomt uit zijn dromen en zijn esthetische visie op een prachtige wereld in onbruik. Na ons eerst te hebben meegenomen naar de diepe bossen van haar hartverscheurende, sentimentele muziek, ontvouwt Sarakiniko nu haar wortels in een nog persoonlijker klanklandschap. Geraffineerde, veeleisende muziek die met beitels en beitels uit een boomstam is gehakt. Licht grimmige, licht verontrustende pop die hij zelf omschrijft als 'modderpop', maar die uiteindelijk overkomt als angstaanjagend massieve shoegaze, met heerlijke echo's van de producties van Andrew Weatherall. Zijn tweede album 'Dehors' brengt ons terug naar een innerlijk kind dat overweldigd wordt door zijn eigen vitale elan. Een naïef kind dat terecht schreeuwt bij zijn aankomst op aarde. Teder, helder en vreselijk fatalistisch, laat deze nieuwe fase in Sarakiniko's reis ons hangen in poëtische en abrupte teksten in haar kindertaal, om nog meer oer te resoneren. Krachtige woorden, onstuimige refreinen die gezongen zullen worden tot het einde der tijden.