De Wilde smurf is helemaal ingesteld op het leven in de buitenwereld. Zijn groene bladerkap zorgt voor goede camouflage tussen het kreupelhout; je ziet hem amper. Behendig slingert hij van liaan naar liaan, met slechts een lichte lendendoek om zijn heupen.

Och jee, de Wilde smurf is in een niet al te beste bui. Hij ontbloot grimmig zijn tanden en balt zijn blauwe vuisten van boosheid. Zijn ogen zijn op oorlogspad en er is een rimpeling van woede af te lezen van zijn voorhoofd. Je kunt maar beter afstand houden, want iets heeft hem ontzettend boos gemaakt. Wat zou het zijn geweest?