De kracht van REM is de combinatie van de stem van Michel Stipe, de tweede stem van bassist Mike Mills en de hemelse gitaarklanken van Peter Buck. De chemie tussen hen groeide en groeide vooral ten tijde van hét absolute artistieke hoogtepunt (Lifes Rich Peagant) en de prachtalbums Out of Time en Automatic for the People. En dat niveau haalt Around The Sun amper, misschien in het fraaie Leaving New York waarmee Around the Sun sterk opent. De twee nummers daarna zijn echter ongelooflijke afknappers, wat een flauwekul, slappe hap. Ook de rest van het album gaat gebukt onder vrij inspiratieloze midtempo songs. REM rockt niet meer. Waar zijn de gitaarpartijen van Buck? De synthesizer voert de boventoon, waardoor het album wel erg emotieloos overkomt. Dat fans dit album durven vergelijken met de ijzersterke serie klassieke albums (zoals genoemd) is onbegrijpelijk en niet terecht. REM is aardig uitgeblust.