De nummers op dit album doen muzikaal vaak de grenzen vervagen tussen wat geschreven is en wat niet. Voor de luisteraar is het vaak onmogelijk te onderscheiden wat de vrije improvisatie onderscheidt van de vooraf bedachte composities. Dit is opzettelijk, maar niet op een openlijk 'verblindende' manier: de gecomponeerde elementen dienen als punten van stabiele grond temidden van alle lossere, meer spontane structuren. De schoonheid komt voort uit hoezeer de geïmproviseerde momenten aanvoelen als composities, hoe ook zij een intentie hebben, melodieën, vormschemas, gevestigde groeven, duidelijke begin- en eindpunten, enz. Lanzoni en Mehari volgen de creatieve regels van het kinderspel - geen grenzen, alles is spel - terwijl ze altijd aandachtig naar elkaar luisteren, uitwisselen en overlappen, en elkaar de leiding laten nemen wanneer nodig. De luisteraar neemt deel aan het avontuur, volgt de draad van elk verhaal terwijl de muziek voor altijd voortduwt en aan kracht wint.